وفي " المسند "  و" سنن ابن ماجه "  عن زيد بن ثابت ، عن النَّبيِّ   ، قال : (( من كانت الدُّنيا همه ، فرَّق الله عليه أمره ، وجعل فقرَه بين عينيه ، ولم يأته من الدُّنيا إلا ما كُتب له ، ومن كانت الآخرة نيَّتَه ، جمعَ الله له أمره ، وجعل غناه في قلبه ، وأتته الدُّنيا وهي راغمةٌ )) . وخرَّجه الترمذي  من حديث أنس  مرفوعاً بمعناه .

หะดีษเฎาะอีฟ – ผู้ใดที่ดุนยาเป็นจุดมุ่งหมายของเขา อัลลอฮฺจะให้กิจการของเขาจะแตกกระจายไม่มีชิ้นดี และจะให้ความยากจนปรากฏที่หน้าผาก ระหว่างดวงตาทั้งสอง และจะไม่ได้อะไรจากดุนยา นอกจากที่อัลลอฮฺได้กำหนดไว้ให้เขาแล้ว และผู้ใดที่ให้อาคิเราะฮฺอยู่ในเจตนารมณ์ของเขา อัลลอฮฺจะรวบรวมกิจการของเขาให้มีความเรียบร้อยสงบสุข และจะให้หัวใจมีความมั่งคั่งร่ำรวย และถ้าเขาหนีดุนยา ดุนยาก็จะคลานมากราบเขา

ومن كلام جندب بن عبد الله الصَّحابي : حبُّ الدُّنيا رأسُ كلِّ خطيئةٍ  ، وروي مرفوعاً ، ورُوي عن الحسن مرسلاً  .
ญุนดุบ อิบนิอับดิลลาฮฺ (เศาะฮาบะฮฺ) "ความรักต่อดุนยาเป็นหัวหน้าของบาป(ความผิด)ทุกประการ สำนวนนี้มีรายจากจากหะดีษของท่านนบี และมีรายงานในสภาพมุรซัลً"

قال الحسن : من أحبَّ الدُّنيا وسرَّته ، خرج حبُّ الآخرة من قلبه  .
หะซัน อัลบัศรี “ผู้ใดที่รักดุนยา และดีใจกับสิ่งที่ได้จากดุนยา ความรักต่ออาคิเราะฮฺก็จะออกจากหัวใจของเขา”  
 
وقال عونُ بن عبد الله : الدُّنيا والآخرةُ في القلب ككفَّتي الميزان بِقَدْرِ ما ترجحُ إحداهُما تخِفُّ الأخرى  .
ดุนากับอาคิเราะฮฺเปรียบเสมือนตราชั่งสองตรา อันไหนที่หนักกว่า อีกอันก็จะเบาลง (รักดุนยามากกว่า อาคิเราะฮฺก็จะเบา(ไม่มีน้ำหนัก) แต่ถ้ารับอาคิเราะฮิมากกว่า ดุนยาก็จะไม่มีน้ำหนัก)

وقال وهب : إنَّما الدُّنيا والآخرة كرجلٍ له امرأتانِ : إنْ أرضى إحداهما أسخط الأخرى  .
วะฮบฺ อิบนุมุนับบิหฺ “ดุนยากับอาคิเราะฮฺ เปรียบเสมือนชายคนหนึ่งที่มีภรรยา 2 คน เมื่อทำให้คนหนึ่งพอใจ อีกคนก็จะโกรธ” เป็นไปไม่ได้ทำเราจะทำให้ดุนยาและอาคิเราะฮฺพอใจทั้งคู่
 
الوصية الثانية : الزهدُ فيما في أيدي الناس، وأنَّه موجبٌ لمحبَّة الناس. وروي عن النَّبيِّ صلى الله عليه وسلم أنَّه وصَّى رجلاً ، فقالَ: (( ايأَسْ ممَّا في أيدي النَّاس تكُن غنياً )) خرَّجه الطبراني  وغيره.
หะดีษเฎาะอีฟ – ท่านนบีสั่งเสียชายคนหนึ่งว่า จงให้เกิดซึ่งความสิ้นหวังในทรัพย์สินในมือผู้คน แล้วเจ้าจะร่ำรวย

ويروى من حديث سهل بن سعد مرفوعاً : (( شرف المؤمن قيامُه بالليل ، وعزُّه استغناؤُه عن الناسِ ))  .
หะดีษเฎาะอีฟ – เกียรติยศของมุอฺมินคือการละหมาดกลางคืน (คนที่ละหมาดกลางคืนคือคนที่อัลลอฮฺคัดเลือก ให้มีสิทธิเข้าเฝ้าอัลลอฮฺในยามที่ยากลำบาก), อำนาจของมุอฺมินคือการที่เขารู้สึกมั่งคั่ง(เพียงพอ)จากทรัพย์สินของผู้คน, 

وقال الحسن : لا تزالُ كريماً على الناس ، أو لا يزالُ الناسُ يكرمُونَك ما لم تَعاطَ ما في أيديهم ، فإذا فعلتَ ذلك ، استخفُّوا بكَ ، وكرهوا حديثك ، وأبغضوك  .
เจ้าจะเป็นคนที่มีเกียรติกับผู้คนทั้งหลาย และผู้คนจะให้เกียรติท่านเสมอ  ในเมื่อท่านไม่มอง(ปรารถนาที่จะเอา)ทรัพย์สินของผู้คน, แต่เมื่อเอ่ยหรือพูดถึงทรัพย์สินของเขา เขาก็จะดูถูกท่าน และโกรธท่าน

وقال أيوب السَّختياني : لا يَنْبُلُ الرجلُ حتى تكونَ فيه خصلتان : العفَّةُ عمَّا في أيدي الناس ، والتجاوزُ عمّا يكون منهم  .
คนๆหนึ่งจะไม่ถือว่าเป็นคนที่สุขุมเรียบร้อยมีเกียรติในสายตาของผู้คน เว้นแต่จะต้องมีสองลักษณะ คือ 1-มีความเพียงพอ ไม่ปรารถนาทรัพย์สินในมือผู้อื่น 2- ให้อภัยในความผิดของผู้อื่น

وكان عمر يقول في خطبته على المنبر : إنَّ الطمع فقر ، وإنَّ اليأس غنى ، وإنَّ الإنسانَ إذا أَيِسَ من الشيء استغنى عنه  .
ท่านอุมัรคุฏบะฮฺ “ความหวงคือความยากจน และความสิ้นหวังก็คือความร่ำรวย มนุษย์เมื่อมีความสิ้นหวังในสิ่งหนึ่งสิ่งใด ก็จะรู้สึกมั่งคั่งต่อสิ่งนั้น”

وروي أنَّ عبد الله بن سلام لقيَ كعب الأحبار عند عمر ، فقال : يا كعب ، مَنْ أربابُ العلم ؟ قال : الذين يعملون به ، قال : فما يذهب بالعلم من قلوب العلماء بعد إذ حفظوه وعقلوه ؟ قال : يُذهبه الطمعُ ، وشرَهُ النفس ، وتطلبُ الحاجات إلى النَّاس ، قال : صدقت  .
อับดุลลอฮฺ อิบนุสสลาม (ยิวที่รับอิสลาม เป็นเศาะฮาบะฮฺ) กะอบฺ อัลอะหฺบาร (ยิวที่เข้ารับอิสลาม แต่ไม่ได้เป็นเศาะฮาบะฮฺ เพราะไม่ได้พบท่านนบี) ได้ไปพบกันต่อหน้าท่านอุมัร
อับดุลลอฮฺถามว่า “โอ้กะอบฺ ใครที่เป็นหัวหน้า(เป็นเจ้าของ)ของความรู้
กะอบฺตอบว่า “คนที่เป็นเจ้าของความรู้คือผู้รู้”
อับดุลลอฮฺถามว่า “อะไรที่ทำให้ความรู้หลุดไปจากหัวใจของผู้รู้หลังจากที่เขาได้ท่องจำแล้วเข้าใจแล้ว”
กะอบฺ “สิ่งที่ทำให้ความรู้หลุดจากหัวใจ(สมอง) คือ ความหวงแหน ความอยากที่สูง (กิเลส) และการขอจากผู้คน”
อับดุลลอฮฺ “ท่านพูดจริง”